हामी सबैले कहिले न कहिले प्रतीक्षा गरेका छौँ।

कहिलेकाहीँ त्यो सानो कुरा हुन्छ—जस्तै लाइनमा उभिनु। तर कहिलेकाहीँ त्यो धेरै गहिरो हुन्छ—जवाफको प्रतीक्षा, कुनै突破को प्रतीक्षा, वा धेरै समयदेखि चाहिएको परिवर्तनको प्रतीक्षा।

प्रतीक्षाले प्रायः त्यही कुरा उजागर गर्छ—जुन हामीले पहिले नै पूरा भइसकेको आशा गरेका थियौँ।

२०१८ मा म त्यस्तै एक मौसमभित्र परेँ। मैले मास्टर पढ्न विदेश जाने अपेक्षा गरेको थिएँ, तर त्यो भएन। करिब दुई वर्षको सम्बन्ध अन्त्य भयो। म कामको बीचमा थिएँ, र मैले योजना गरेको सबै कुरा भत्किँदै गएको जस्तो लाग्थ्यो।

यो केवल निराशाको कुरा मात्र थिएन—यो त मेरो जीवनको आधारमै गहिरो प्रश्न उठाउने समय थियो।

त्यो मौसमको प्रतीक्षा निष्क्रिय थिएन। यसले सबै कुरालाई छोयो—मेरो सोच, मेरा अपेक्षा, मेरो विश्वाससम्म।

आजको संसार जहाँ सबै कुरा छिटो चलिरहेको जस्तो देखिन्छ, प्रतीक्षा गर्नु भनेको पछि परिरहेको अनुभूति हुन सक्छ। अरूको जीवन अघि बढिरहेको छ, तर तपाईं उही ठाउँमा अड्किएको जस्तो लाग्न सक्छ। र यदि सावधान नभए, तपाईंले आफ्नो जीवनलाई अझै नभएको कुराले नाप्न थाल्न सक्नुहुन्छ।

तर परमेश्वरको प्रक्रियामा प्रतीक्षा अर्थहीन हुँदैन।

येशूलाई पुष्टि गरियो, अनि उहाँलाई मरुभूमितिर लगियो। यूसुफले सपना पाए, अनि पूरा हुनुअघि धोका, ढिलाइ, र कठिन बाटोबाट हिँड्नुपर्‍यो।

प्रतीक्षा हुनु भनेको केही गलत छ भन्ने संकेत होइन। धेरैजसो, यो गहिरो काम भित्रै भइरहेको छ भन्ने संकेत हो।

तपाईं यो मौसममा एक्लो हुनुहुन्न। तपाईं बिर्सिनुभएको छैन। यहाँ पनि, परमेश्वर काम गरिरहनुभएको छ।